تقدیم به ابر بی باران ( آبجی کوچولوی خودم):

چقدر سخته که عشقت رو به روت باشه ، نتونی هم صداش باشی چقدر سخته که یک دنیا بها باشی ، نتونی که رها باشی چقدر سخته چقدر سخته که بارونی بشی هر شب ، نتونی آسمون باشی چقدر سخته که زندونی بمونی ، بی در و دیوار ، نتونی همزبون باشی چقدر سخته چه بدبخته قناری که بخونه اما رویاش حس بیرونه چه بدبخته گلی که مونده تو گلدون ، غمش یک قطره بارونه چه بدبخته قناری که بخونه اما رویاش حس بیرونه چقدر سخته که چشمات رنگ غم باشه ولی ظاهر پر از خنده چقدر سخته که عشقت آسمون باشه ولی آسون بگن چنده چقدر سخته کلامت ساده پرپر شه ، نتونی ناجیش باشی چقدر سخته که رفتن راه آخر شه ، نتونی راهیش باشی چقدر سخته تو خونت عین مهمون شی ، بپوسی ، خسته ، ویرون شی چقدر سخته دلت پر باشه ، ساکت شی ولی تو سینه داغون شی چقدر سخته که یک دنیا صدا باشی ولی از صحنه ی خوندن جدا باشی چقدر سخته که نزدیک خدا باشی ولی غرق ادا باشی چه بدبخته قناری که بخونه اما رویاش حس بیرونه چه بدبخته گلی که مونده تو گلدون غمش یک قطره بارونه چه بدبخته قناری که بخونه اما رویاش حسه بیرونه

ای وای بر اسیری کز یاد رفته باشد -

در دام مانده باشد صیاد رفته باشد -

آه از دمی که تنها با داغ او چو لاله -

درخون نشسته باشم چون باد رفته باشد -

امشب صدای تیشه از بیستون نیامد -

شاید به خواب شیرین فرهاد رفته باشد -

خونش به تیغ حسرت یارب حلال بادا -

صیدی که از کمندت آزاد رفته باشد -

از آه دردناکی سازم خبر دلت را -

وقتی که کوه صبرم بر باد رفته باشد -

رحم است بر اسیری کز گرد دام زلفت -

با صد امیدواری ناشاد رفته باشد -

شادم که از رقیبان دامنکشان گذشتی -

گو مشت خاک ما هم بر باد رفته باشد -

پرشور از حزین است -

امروز کوه و صحرا -

مجنون گذشته باشد -

فرهاد رفته باشد - ...

این فصل را برای تو می نویسم ... تویی که هنوز در منی ... و منی که در تو به پایان خاطره رسیدم ... از بی حاصل های شبیه عشقمان... تشنگی های مفرط احساس ... اینجا چترهای سفید برای چون من باز نمی شوند... خسته ام از این همه سوخته های انتظار... مشترک مورد نظر در دسترس نمی باشد ... گویی هیچ لحظه ای در دسترس احساس من نبودی ... اینجا همه و تو از من فرار می کنند... به جرم نگاه ناکرده به تو سیلی می خورم ... از دست سرد روزگار جاهل سیاه بخت ... قلب آلوده به خاطرات نداشته... منظورت چه بود از این همه شعر ... تو که شاعر نبودی ... رد پای نیامده ات می گوید... از غزل های نگفته... یادت هست روزی که با تراوش آواز هم آغوش بودیم؟ با بهار وصال ... و دیگر نیستی ... در این خزان ترس... یادم نمی رود رفتنت را ... برای خاموش های گریه های ممتد شبانه ام ... خاطره می خواهم ... برای این همه فصل بی تو ... تویی که هنوز در منی ... جاری نخستین عشق ...